De Utrechtse Rivierenwijk, gelegen een kilometer ten zuiden van het Centraal Station, verrees aan het begin van de twintigste eeuw. De bewoners waren veelal werkzaam in de lokale industrie rondom de nabijgelegen Vaartse Rijn, waar onder andere steenfabrieken gevestigd waren.
In 1924 werd aan de Amaliadwarsstraat in deze wijk de Sint-Gertrudiskerk en bijbehorende pastorie gebouwd naar ontwerp van architect W.A.M. te Riele. Het vijfbeukige kerkgebouw heeft een nagenoeg vierkant grondvlak met zijden van circa 30 meter, met aan de kant van de pastorie de altaarruimte en daarnaast de toren.
Oorspronkelijk waren banken geplaatst in het middenschip en beide zijbeuken, plaats biedend aan in totaal zo’n 1100 kerkbezoekers. In de jaren 1990 is besloten de zijbeuken vrij te maken en in het middenschip de overgebleven banken opnieuw te rangschikken, zodat ook met het teruglopend aantal kerkbezoekers een evenwichtige en betrokken sfeer bij kerkelijke activiteiten kan blijven bestaan. De kerk biedt nu plaats aan zo'n 250 personen.
Het is paradoxaal, dat juist door de ontkerkelijking, ruimte is ontstaan om in de Gertrudiskerk een tweede orgel te plaatsen. Het koororgel van Koen van Andel staat opgesteld in de zuidbeuk van de kerk. De eiken orgelbank is door een parochiaan vervaardigd uit hout van de kerkbanken die vroeger op deze plaats stonden. Het houten rasterwerk in het front is een kopie van het glas-in-loodwerk van de biechtstoelen, waarvan er twee in de noordbeuk en twee in de zuidbeuk (aan weerszijden van het koororgel) staan opgesteld.

Op de websites van de Gertrudisschool en Gertrudisparochie (zie 'Links') is meer informatie te vinden over de historie van de wijk, de gebouwen en alle activiteiten van kerk en school.

 

Foto's

Klik op een foto voor een vergroting.